ဒေါင်လိုက်သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် လိုအပ်ချက်သည် လူ့ယဉ်ကျေးမှုကဲ့သို့ ရှေးကျခဲ့သည်။အစောဆုံး မတင်နိုင်သော ပလက်ဖောင်းများအလေးချိန်မရန်အတွက် လူ၊ တိရစ္ဆာန်နှင့် ရေအားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ မြှင့်တင်ရေးကိရိယာများသည် စက်မှုတော်လှန်ရေးအထိ ဤအခြေခံပါဝါပုံစံများကို အားကိုးခဲ့ကြသည်။

ရှေးဂရိနိုင်ငံတွင် အာခီမီးဒီးစ်သည် ကြိုးများနှင့် ဘီးများဖြင့်လည်ပတ်သော မြှင့်တင်ထားသော မတင်သည့်ကိရိယာတစ်ခုကို တီထွင်ခဲ့သည်။အသုံးပြုထားသောဘောဘင်ပေါ်တွင် မတင်ကြိုးကို ရစ်ပတ်ရန်အတွက် ဝန်ချီကိရိယာတစ်ခုနှင့် လီဗာတစ်ခု။

၈၀ AD မှာ ဂလက်ဒီယေတာတွေနဲ့ သားရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေဟာ ရှေးဦး လှေကားထစ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြပါတယ်။ရောက်ရှိခြင်းရောမကိုလိုစီယမ်ရှိ အားကစားကွင်း၏ အမြင့်ဆုံးအချိန်။

အလယ်ခေတ်မှတ်တမ်းများတွင် မြှောက်တင်သည့်ကိရိယာနှင့် သီးခြားနေရာများသို့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ထောက်ပံ့ပေးသည့် ပုံစံများကို မတင်ခဲ့ကြသော မရေမတွက်နိုင်သောလူများ ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့အနက် အထင်ရှားဆုံးမှာ ဂရိနိုင်ငံရှိ စိန့်ဘာရမ်ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၏ မြှောက်တင်စင်ဖြစ်သည်။ ဤဘုန်းကြီးကျောင်းသည် မြေပြင်မှ မီတာ ၆၁ ခန့်မြင့်သော တောင်ထိပ်တွင် တည်ရှိသည်။ မြှောက်တင်သည့်ကိရိယာသည် လူများနှင့် ကုန်ပစ္စည်းများကို အပေါ်အောက် သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် ခြင်းတောင်းများ သို့မဟုတ် ကုန်တင်ပိုက်ကွန်များကို အသုံးပြုသည်။

၁၂၀၃ ခုနှစ်တွင် ပြင်သစ်ကမ်းရိုးတန်းရှိ ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်း၏ မြှောက်တင်စင်ကို ဧရာမလမ်းလျှောက်စက်ကို အသုံးပြု၍ တပ်ဆင်ခဲ့သည်။ မြည်းသည် မြှောက်တင်နိုင်စွမ်းကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။ ဧရာမတိုင်တစ်တိုင်ကို ကြိုးဖြင့် ပတ်ခြင်းဖြင့် ဝန်ကို မြှောက်နိုင်ခဲ့သည်။

၁၈ ရာစုတွင် မြှင့်တင်ရေးပလက်ဖောင်းများ တီထွင်ရာတွင် စက်ပိုင်းဆိုင်ရာအားကို အသုံးပြုလာခဲ့သည်။ ၁၇၄၃ ခုနှစ်တွင် ပြင်သစ်ဘုရင် လူးဝစ် ၁၅ သည် ဗာဆိုင်းနန်းတော်တွင် အလေးချိန်များကို အသုံးပြု၍ ဝန်ထမ်းများ မြှင့်တင်ရေးပလက်ဖောင်းများ တပ်ဆင်ရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

၁၈၃၃ ခုနှစ်တွင် အပြန်အလှန်တုတ်များကို အသုံးပြုသည့် စနစ်တစ်ခုသည် ဂျာမနီနိုင်ငံ၊ ဟာ့ဇ်တောင်တန်းများရှိ သတ္တုတွင်းလုပ်သားများကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။

၁၈၃၅ ခုနှစ်တွင် UK ရှိ စက်ရုံတစ်ရုံတွင် "winch machine" ဟုခေါ်သော ခါးပတ်ဖြင့်မောင်းနှင်သော မတင်သည့်ပလက်ဖောင်းတစ်ခုကို တပ်ဆင်ခဲ့သည်။

၁၈၄၆ ခုနှစ်တွင် ပထမဆုံး စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး ဟိုက်ဒရောလစ် မတင်သည့်ပလက်ဖောင်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မကြာမီတွင် အခြားစွမ်းအင်သုံး မတင်သည့် ကိရိယာများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

၁၈၅၄ ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်စက်ပြင်ဆရာ Otis သည် ratchet ယန္တရားကို တီထွင်ခဲ့ပြီး နယူးယောက်ကုန်စည်ပြပွဲတွင် ဘေးကင်းသော မတင်သည့်ပလက်ဖောင်းကို သရုပ်ပြခဲ့သည်။

၁၈၈၉ ခုနှစ်တွင် အီဖယ်မျှော်စင်ကို တည်ဆောက်ခဲ့စဉ်က ရေနွေးငွေ့စွမ်းအင်သုံး မြှင့်တင်ရေးပလက်ဖောင်းကို တပ်ဆင်ခဲ့ပြီးနောက် ဓာတ်လှေကားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

၁၈၉၂ ခုနှစ်တွင် ချီလီနိုင်ငံရှိ အက်စ်တီလီရိုတောင်၏ မတင်သည့် စက်ပစ္စည်းများ ပြီးစီးခဲ့သည်။ ယခုအချိန်အထိ မတင်သည့် ပလက်ဖောင်း ၁၅ ခုတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁၁၀ ကျော်က စက်ယန္တရားများနှင့် စက်ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုနေဆဲဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် ဆွစ်ဇာလန်နိုင်ငံ၊ Graubunden တွင် တည်ဆောက်နေသော "Gotthard Tunnel" သည် Alpine နှင်းလျှောစီးအပန်းဖြေစခန်းများမှ အခြားဥရောပနိုင်ငံများသို့ မြေအောက်ရထားလမ်းဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အရှည် ၅၇ ကီလိုမီတာရှိပြီး ၂၀၁၆ ခုနှစ်တွင် ပြီးစီးပြီး ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုမရှိ ဖွင့်လှစ်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ရသည်။ မြေပြင်အထက် မီတာ ၈၀၀ ခန့်ရှိ "Alps" မြန်နှုန်းမြင့်ရထားဘူတာတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်မတင်နိုင်သော ပလက်ဖောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်မည်ဖြစ်သည်။ ပြီးစီးသွားပါက ၎င်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရှည်ဆုံး မတင်နိုင်သော ပလက်ဖောင်းဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ မတင်နိုင်သော ပလက်ဖောင်းမှတစ်ဆင့် မြေပြင်သို့ရောက်ရှိပြီးနောက် ခရီးသည်များသည် Alpine Glacier Sightseeing Express Train ကိုစီးပြီး တောင်ပေါ်ရှိ အပန်းဖြေစခန်းသို့ နှစ်နာရီအတွင်း ရောက်ရှိနိုင်သည်။